Culemborg zoals het was

Het leven in Culemborg

Home Boeken Audio Film Over ons Nieuws Links


Canon van Culemborg

De canon van Culem- borg voert u langs de hoogtepunten van de Culemborgse geschie- denis. Klik hier en laat u verrassen.





Kuilenburgse volkslied

In het laatst van de negentiende eeuw werd het algemeen door de Maandaghouders gezongen, die daarmee dan lieten horen dat ze in-de-olie waren. Taal, melodie, onzin en ongelijkheid van klanken wijzen erop dat het Culemborgse volkslied als onkruid langs de straat is gegroeid. En toch hoe vreemd het ook klinkt, het is voor Culemborgers een herkenningslied. Op een oorlogswinteravond, in 1943, stond een vijftigtal Culemborgers op een der verduisterde perrons van het Utrechtse station te wachten op de trein naar culemborg. Die avond hadden alle treinen grote vertraging, en de reizigers stonden lijf aan lijf te wachten. Opeens verkondigde de luidsprekers dat de trein in de richting Den Bosch van een ander perron zou vertrekken, met het gevolg dat door gedrang en duisternis het verband tussen de Culemborgse reizigersclub werd verbroken. Een onzer stadgenoten zette hierop met luide stem het Culemborgse volkslied in, en het duurde niet lang of de club was weer vereend".


















Dit lied wordt tot op de dag van vandaag nog gezongen op feesten en bruiloften waar vele Kuilenburgers bij elkaar zijn. Ook daar waar in het buitenland Kuilenburgers bij elkaar komen wordt dit lied nog graag aangeheven.